- Ze wszystkich Możnych zamieszkujących na tym świecie Varda cieszy się największą czcią i miłością elfów. Nazywają ją Elbereth i wzywają jej imienia pośród cieni Śródziemia, wielbią je w pieśniach śpiewanych, gdy gwiazdy wschodzą na niebie.

- To prawda, Dzieci Iluvatara zbudzą się zapewne, nim ten wiek upłynie, ale jeszcze nie zaraz.
Pamiętajmy, że Pierworodnym przeznaczone jest zjawić się wśród ciemności i że najpierw mają ujrzeć gwiazdy. Wielkie światła zajaśnieją dopiero u schyłku ich ery. Nie kogo innego, lecz Vardy wzywać będą zawsze w potrzebie.


- Wówczas Varda opuściła Krąg Rady, aby z wysokości Taniquetilu spojrzeć na Śródziemie okryte ciemnością pod nikłymi podległymi jej gwiazdami.

- I przystąpiła zaraz do wielkiej pracy, do największego ze wszystkich dzieł dokonanych przez Valarów, odkąd zstąpili na Ardę. Zebrała srebrną rosę z olbrzymich mis stojących pod Telperionem i z niej ukształtowała nowe gwiazdy, błyszczące jaśniej niż stare, aby oświetlić kraj na przyjście Pierworodnych. Dlatego tę, która w głębinach czasu, gdy się kształtował świat, nosiła imię Tintalle, Rozniecająca Światła, elfowie nazwali później Elentari, Królową Gwiazd.

- Wtedy to Varda umieściła na firmamencie gwiazdy Karnil, Luinil, Nenar, Lumbar, Alkarinque i Elemmire, a wiele innych, starych gwiazd skupiła w gromady niby drogowskazy na niebie Ardy: Wilwarin, Telumendil, Soronume i Anarrima, a także Menelmakar w lśniącym pasie, znak wróżebny Ostatniej Bitwy, która się rozegra u kresu dni. Wysoko zaś na północy, jako wyzwanie Melkorowi, zawiesiła koronę z siedmiu potężnych gwiazd, Valakirkę, Sierp Valarów, znak przeznaczenia. Powiadają, że o tej samej godzinie, gdy Varda kończyła swoją pracę - a trwało to bardzo długo - i gdy po raz pierwszy Menelmakar wzeszedł na niebie, a Helluin błękitnymi ognikami zamigotał we mgle nad krawędzią świata, .

- Nad oświetlonym gwiazdami jeziorem Kuivienen, Wodą Przebudzenia, Pierworodni ocknęli się ze snu, w którym spoczywali z woli Iluvatara; czas jakiś w milczeniu stali na brzegu, a gdy otworzyli oczy, zobaczyli z całego świata najpierw gwiazdy na niebie. Odtąd zawsze je kochali, a Varde Elentari czcili ponad innych Valarów. Wśród przemian świata kontury mórz i lądów rozpadały się i na nowo kształtowały; rzeki nie utrzymały się w swoich pierwotnych łożyskach, góry ruszyły się ze swoich posad, toteż nikt już dzisiaj nie odnajdzie drogi do Kuivienen.

- Wtedy to Varda umieściła na firmamencie gwiazdy Karnil, Luinil, Nenar, Lumbar, Alkarinque i Elemmire, a wiele innych, starych gwiazd skupiła w gromady niby drogowskazy na niebie

- Dlatego Silmarile świeciły własnym blaskiem w ciemnościach najgłębszej skrytki skarbca niby gwiazdy Vardy, lecz mając w sobie prawdziwe życie kochały światło, chłonęły je i oddawały światu z powrotem, jeszcze cudowniej ubarwione

- Kwitło życie i radość, a jasne gwiazdy błyszczały srebrzystym ogniem.

- Gdy wreszcie nadeszła wieść, że Noldorowie naprawdę już opuścili Aman i wrócili do Śródziemia, Valarowie wstali i zabrali się do urzeczywistnienia zamysłu powziętego na milczącej naradzie, aby naprawić wyrządzone przez Melkora szkody. Manwe polecił Yavannie i Niennie użyć całej mocy, jaką posiadały, i pobudzić resztę życia w Drzewach. Lecz łzy Nienny nie zdołały leczyć ich śmiertelnych ran i przez długi czas Yavanna sama śpiewała wśród cieni. W ostatniej chwili, gdy już traciła nadzieję i głos jej osłabł, rozwinął się na bezlistnej gałązce Telperiona jeden wielki srebrny kwiat, a Laurelin urodził jeden jedyny złoty owoc. Yavanna zerwała kwiat i owoc, a Drzewa natychmiast już ostatecznie umarły; ich martwe pnie po dziś dzień stoją w Valinorze jak pomniki minionej radości. Lecz Yavanna oddała Aulemu srebrny kwiat i złoty owoc, Manwe je pobłogosławił; Aule zaś ze swoimi pomocnikami zrobił naczynia, w których miały być przechowane w całym swoim promiennym blasku; opowiedziane jest to wszystko w "Narsilionie, Pieśni o Słońcu i Księżycu". Valarowie powierzyli te naczynia Vardzie, żeby z nich zrobiła lampy niebios, świecące jaśniej niż stare gwiazdy, gdyż umieszczone bliżej Ardy; Varda nadała im moc przemierzania dolnych warstw Ilmenu i nakazała im wędrować po wyznaczonym szlaku nad równikiem Ziemi, z zachodu na wschód i z powrotem.

- (...) bo gwiazdy rozbłysły nad jego głową, a słowiki śpiewały wśród drzew Ery

- (...) Elfowie domyślili się, że Pierścień z Szafirem jest w ręku Elronda, w pięknej dolinie Rivendell, w domu, nad którym gwiazdy niebieskie świeciły najjaśniej;

- Pierścień z Diamentem miała w krainie Lorien pani Galadriela, królowa leśnych elfów, żona Kełeboma
z Doriathu; chociaż sama pochodziła ze szczepu Noldorów i pamiętała dni szczęśliwości w Valinorze

- Alkarinque "Wspaniała", nazwa gwiazdy

- Elemmire - imię gwiazdy.

- Elendili - imię można tłumaczyć jako "Przyjaciel Elfów" albo jako "Miłujący Gwiazdy"

- Ilmen - strefa ponad warstwą powietrza, gdzie się znajdują gwiazdy.

- Karnil - nazwa (czerwonej) gwiazdy.

- Kraj Gwiazdy - Numenor.

- Luinil - nazwa gwiazdy świecącej niebieskim blaskiem.

- Lumbar - nazwa gwiazdy.

- Nenar - imię gwiazdy.